ნიშნების სამყაროში ვიმყოფები,
და ვარსკვლავებს, რომელნიც არ ჩანან,
ამ ნიშნებს შორის ვხატავ,
და გამოდის ერთი დიდი სინათლე ღამის ცაზე,
დღისით კი შავი ფერით ივსება ყველაფერი ის,
რაზეც პასუხი არავინ იცის,
და ზღვარი ამ არცოდნისა არის კვადრატი,-
ოთხი თანასწორი სტიქიით გამართული მოჩანს შენობა
ყოფიერებისა და არარისა,
ანუ მათი არცოდნისა,
ანუ სარჩული ათასფერად აჭრელებული ცხოვრებისა,
ანუ შავისა რომლის საზღვარი არის კვადრატი,
და თეთრისა, რომელსაც სწორედ ამ რაოდენობისა და ფორმის მქონე სიშავის ატანა ძალუძს,
და ვარსკვლავებისა რომლებიც თეთრად ანათებენ ღამის ცაზე,
და სიბნელისა ამ ვარსკვლავებს შორის,
რომელიც შორეულ ვარსკვლავთა ჯერ არ მოსული სინათლის სხივებით საზრდოობს

და ყოველივე ამის წინ დგას ობივატელი, და კითხულობს -
თუ რას ნიშნავს სუბლიმაცია?
და დაგცინის როცა ცდილობ აუხსნა,
და ზურგს გაქცევს როცა დახატულ ვარსკვლავს უჩვენებ,
რადგან იმ ვარსკვლავებისაც არ სჯერა,
რომლებიც ახლა კიაფობენ ცის კაბადონზე

და სიშავე იზრდება,
და თეთრი სულ ცოტაა,
მაგრამ სიშავეს აქვს თავისი საზღვარი,
და ეს საზღვარი არის  .






                              ლექსი გიჟპოეტა მალევიჩისა, რომელსაც ფუნჯი გაუტყდა