საღამოს ქარი,
თვითმფრინავში მამა და შვილი,
სიმშვიდე,
ძილმა წაიყვანა, თავისთან ყველა,
სამი საათიც და დედასთან ჩავლენ უვნებლად,
დაბადების დღის მისალოცად,
მიდიან ერთად.
ხედი ღვთიური, ცა ნათელი,
ჩანდა სარკმლიდან...


წინ,  ნგრევისკენ სვლა,
სიკვდილამდე, გვმართებს სიცოცხლე,
კაცის ადგილი არ არის და,
რა უნდა ცაში,
ღმერთი უბრძანებს, ქარებს უხმობს
ამბობს მომგვარეთ,
"ეს ბავშვი ჩემთან მოიყვანეთ,
ადამიანი."



ბავშვს ისევ სძინავს, ვერ გრძნობს ვერც დროს,
ექო ჩაესმის,
გრუხუნი ყრუ და,
ღრუბლებიდან იცინის ვიღაც,
თვით მბრძანებელი,
ადამიანს ფხიზლად ამყოფებს,
შეატორტმანა ეკიპაჟი, აღმოხდა თითქოს. 

("წამოდი ჩვენთან, დარჩი ჩვენთან,
ძმები ვართ შენი.")

წინ,  ნგრევისკენ სვლა,
სიკვდილამდე, გვმართებს სიცოცხლე,
მამა, რა ჭექავს, შენ არ გესმის?
მეფეა ქარის,
უნდა მიშვილოს, წამიყვანოს,
თავისთან ვიცი.
ხმა ღრუბლებიდან ბავშვის ყურში,
იღვრება ტკბილად,
"წამოდი ჩვენთან, დარჩი ჩვენთან,
ძმები ვართ შენი."


ქარი ეხვევა თვითმფრინავს და,
ეცემა წნევა,
ისმის ხმაური კაბინაში,
იპყრობს მოკვდავებს, 
აგონია და შიში ჯერაც,
შორი სიკვდილის.

("წამოდი ჩვენთან, დარჩი ჩვენთან,
ძმები ვართ შენი.")


წინ,  ნგრევისკენ სვლა,
სიკვდილამდე, გვმართებს სიცოცხლე,
ღმერთს ევედრება ბავშვი,
ზეცას,
ქარისგან დაცვას, 
"გთხოვ, დაგვაბრუნო უვნებელნი დედამიწაზე."
ხმა ღრუბლებიდან ყურში ბავშვის,
იღვრება ტკბილად,
"წამოდი ჩვენთან, დარჩი ჩვენთან,
ძმები ვართ შენი."


კაცი იხუტებს პატარას და ვერც გრძნობდა ალბათ,
სუნთქვა უჭირდა,
შებრალება, არ იცის შიშმა,
ბავშვი მკლავებში მამის დარჩა,
სული წავიდა,
"წამოდი ჩვენთან, დარჩი ჩვენთან,
ძმები ვართ შენი."
მღეროდა უკვე ცაში მქროლი,
მყოფი ქარებთან.


საღამოს ქარი,
თვითმფრინავში მამა და შვილი,
სიმშვიდე,
ძილმა წაიყვანა, თავისთან ყველა...

("წამოდი ჩვენთან, დარჩი ჩვენთან,
ძმები ვართ შენი.")



Ein Flugzeug liegt im Abendwind
An Bord ist auch ein Mann mit Kind
Sie sitzen sicher sitzen warm
und gehen so dem Schlaf ins Garn
In drei Stunden sind sie da
zum Wiegenfeste der Mama
Die Sicht ist gut der Himmel klar

Weiter, weiter ins Verderben
Wir müssen leben bis wir sterben
Der Mensch gehört nicht in die Luft
So der Herr im Himmel ruft
seine Söhne auf dem Wind
Bringt mir dieses Menschenkind

Das Kind hat noch die Zeit verloren
Da springt ein Widerhall zu Ohren
Ein dumpfes Grollen treibt die Nacht
und der Wolkentreiber lacht
Schüttelt wach die Menschenfracht

Weiter, weiter ins Verderben
Wir müssen leben bis wir sterben
Und das Kind zum Vater spricht
Hörst du denn den Donner nicht
Das ist der König aller Winde
Er will mich zu seinem Kinde

Aus den Wolken tropft ein Chor
Kriecht sich in das kleine Ohr
Komm her, bleib hier
Wir sind gut zu dir
Komm her, bleib hier
Wir sind Brüder dir

Der Sturm umarmt die Flugmaschine
Der Druck fällt schnell in der Kabine
Ein dumpfes Grollen treibt die Nacht
In Panik schreit die Menschenfracht

Weiter, weiter ins Verderben
Wir müssen leben bis wir sterben
Und zum Herrgott fleht das Kind
Himmel nimm zurück den Wind
Bring uns unversehrt zu Erden


Aus den Wolken tropft ein Chor
Kriecht sich in das kleine Ohr
Komm her, bleib hier
Wir sind gut zu dir
Komm her, bleib hier
Wir sind Brüder dir

Der Vater hält das Kind jetzt fest
Hat es sehr an sich gepresst
Bemerkt nicht dessen Atemnot
Doch die Angst kennt kein Erbarmen
So der Vater mit den Armen
Drückt die Seele aus dem Kind
Diese setzt sich auf den Wind und singt:

Komm her, bleib hier
Wir sind gut zu dir
Komm her, bleib hier
Wir sind Brüder dir