ნუ მეტყვი, თითქოს,
                        დრო–გამჭვირვალე, როგორც ჰაერი,
                        ვინმეს დაინდობს...
                        ნუ მეტყვი... თითქოს
                        მეგობრებიც დაბრუნდებიან.
                                *                *                *
                        ნუ მომატყუებ,
                        რომ შემოგრჩა ისევ ის სითბო,
                        და ის რაც გვახსოვს
                        ყველაფერი მოგვჩვენებია...
                                *                *                *
                        ნუ მეტყვი თითქოს,
                        ზამთრის ღამე გაივლის მალე,
                        და შენი ხელი, მიკრული გულზე
                          ეს სიზმარია...
                        ნუ მომატყუებ,
                          სიზმრები ხომ არ ბრუნდებიან.
                                  *                  *                  *
                      ...მე ისევ დავლევ,
                      სადღაც, ქუჩაში,
                      და ცივ კედელზე მიყრდნობილი
                      შევეცდები დავბრუნდე სახლში..
                      ნუ მეტყვი, თითქოს
                      ყველაფერი დღეს არის კარგად,
                      თქვი რომ უბრალოდ
                      აღარ გიყვარვარ!..
                                  *                  *                *
                      ...ნუ მომატყუებ!
                      რომ ყველაფერი დაბრუნდება,
                      ნუ მომატყუებ...
                      რომ გაზაფხულის პირველ წერილს
                        შენ წამიკითხავ...ზამთრის ამ ღამეს,
                        ნუ მომატყუებ...
                        მე უბრალოდ მწარედ გამეცინება,
                        სახეზე ხელებს ავიფარებ...გეტყვი წვიმს, მგონი...
                        ტყუილები?.. მეც ვისწავლე,
                        ნუ გეწყინება...
     
                              02.02.(2010)  სერგეი ნეველი.