გინატრა გულმა...
და მთელი ღამე,
მოწოლილ ცრემლებს ახშობდა თვალი.
გინატრა სულმაც...
მთელი სიცოცხლე-
ოცნებად მქონდა სილურჯე მთვარის...

ფეთქდება შიშით ძარღვები გულის,
სიშავე დაკრავს მომავალ ბილიკს,
მივხვდი რომ მე ვარ ახალი მდგმური-
დედამიწაზე მუცლიდან თითქმის.

აზრი აღარ აქვს-შეკრთომას,ტირილს.
იგივე რჩება რისიც გვსურს შეცვლა.
მხოლოდ ულპობის შეკვრა მსურს ტივის,
ამ ზღვაში მაინც რომ შემასვენა!

გინატრა გულმა-
და მთელი ღამე,
მოწოლილ ცრემლებს ახშობდა თვალი.
გამოჩნდი ისე ძალიან მალე,
რომ თითქოს...
დიდნი დაიძრნენ მთებიც!...