როცა სიკვდილი მომიახლოვდა
ვერსად ვერ ვნახე მე დასამალი,
და გაბრიელი დამიახლოვდა
სიკვდილს მიქადის მისი ნამგალი.

ცხოვრებამ წამით მე გამირბინა,
თვალწინ დამიდგა უაზრო სცენა,
სიკვდილმა მზერა მე დამიბინდა,
იმედს ვკარგავდი, ვიცოცხლებ ნეტავ?

თვალწინ დამიდგა დედა შავებში
მე დამტიროდა, ღირსი ვარ ნეტავ?
არ გიჯერებდი, ვიყავ თარეშში,
ეხლა კი ვნანობ, ბოდიში დედა...

იქვე კი მამას მოვკარი თვალი,
ვერ მიმეტებდა, ღირსი ვარ ნეტავ?
მე ხომ იმედი შენ გაგიწბილე,
და ამის მერე, შვილი ვარ ნეტავ?

და ბოლო წუთებს მითვლის სიკვდილი
უნდა რომ მომკლას, მიყურებს ცერად,
და ბოლო წუთებს.. მიქელ მიმიხვდი?
გთხოვ მამყოფე  მშობლებთან ერთად..

რადგანაც მე იქ ისე ვერ წავალ,
თუ პატიებას არ ვთხოვ აქ ყველას,
ბოდიშს მოგიხდით, გულით და სულით
გთხოვთ მაპატიოთ, მიყვარხართ ყველა....