უცნაურია,ზოგჯერ მიყვარს ტორტი ბოლოკით,
  და სიძულვილის შეჯვარება მიტევებასთან...
  ზოგჯერ ვწვავ ხოლმე წლებგადავლილ ბედის ბოლო ხიდს,
  ვფანტავ ჰაერში სინამდვილეს რაც მიეტმასნა.
  ერთადერთი მაქვს თვალის არა, გულის ოპტიკა
  და ყველა დროში გულის კარნახს ვემორჩილები.
  მხოლოდ გული გრძნობს რად გადახტა ჩიტი ტოტიდან,
  რას ჩურჩულებენ ჩვენს ზურგსუკან ჩვენი ჩრდილები...
  უცნაურია, რომ გონების მინას, საქარეს
  ისევ ეტყობა განაწვიმებ დღეთა ლაქები.
  და ჩემს განწყობას შინაბერას, ხანაც ნაქმარევს
  კვლავ სურვილი აქვს ნატვრის ნატიფ მოფარდაგების...
  უცნაურია, შავ-თეთრში რომ სხვა ფერს ვპოულობ,
  ანდა ჟანგისფერს ვუსადაგებ ფერებს, ხასხასას.
  რა უდროო ვარ, სიბერე რომ მოდის დროული,
  რა ნაადრევად დაბერება მიწევს ხანდახან...
  ჰო, ასეთი ვარ, მიყვარს ხოლმე ტორტი ბოლოკით,
  და წლებმიმწვარი ხსოვნის ქვაბში ფიქრის ალოკვა.
  ჯერ გასაცემი კიდევ დამრჩა რაღაც ბოლომდი
  და გასალეწად ბედს ვეძახი ყოფის კალოდან...
 
              10.02.10