შეხედე, როგორ  მიდიან  წლები,
          მინდოდა მეთქვა... როგორ მირბიან
          გთხოვ, გამომგლიჯო მარტოობას
          შენი პატარა თბილი ხელებით
          სანამ იქნება ძალიან გვიან...
          სანამ დავკეტე ყველა კარი
          გულში, სადაც...
          სახლში, სადაც...
            ქალაქში, სადაც...
            მარტოობის  ქარები ქრიან!
            გამომგლიჯე მარტოობას, შენი პატარა თბილი ხელებით
          სანამ ჯერ კიდევ არ არის  გვიან
          რადგან სიზმრები,
          თვალგახელილს  მესიზმრებიან...
          იქ ვხედავ  როგორ  გარბიან წლები,
          მინდოდა მეთქვა...როგორ  მიჰქრიან...
         
                **                    **                    **     
       
    ...შეხედე!
      როგორ გარბიან  წლები,
      ჩემი  სიზმრები...
      უშენობა  უკვე  რომ  ჰქვია,
      გთხოვ... გამომგლიჯო  მარტოობას
      შენი  პატარა  თბილი  ხელებით...
      ქალაქში, სადაც
    უშენობის    ქარები  ჰქრიან.........


                  15.02. (2010).  სერგეი  ნეველი.