დ ა ვ ი ღ ა ლ ე-ყოვლისმთქმელი და ყველას განუყრელი სიტყვა(როგორც წესი,არ მიყვარს ის, რაც ყველას უყვარს, მაგრამ ეს სიტყვა...არა, არ შემყვარებია,უბრალოდ შევეჩვიე ალბათ)
გაგეცინებათ,მაგრამ მე უკვე ერთი კვირაა გავიზარდე.უკვე შემიძლია ისე მივიღო გადაწყვეტილება, რომ წინასწარ არ ვიფიქრო, რას იტყვიან ისინი(ან კონკრეტულად ვინმე ის)
ი ს ი ნ ი-ხო ისინი ყველგან არიან,მოძრაობენ ჩემს გარშემო გაუთავებლად,აკეთებენ ყველაფერს ჩემს მაგივრად,ამბობენ იმას,რაც მე უნდა ვთქვა.(თვითონ ასე მიიჩნევენ)
და რას ვაკეთებ მე ამ დროს?მე ვსწავლობ მათ,ვუყურებ და ვსწავლობ.ისინი იმდენად მარტივები არიან,რომ მე თითქმის ყველას სწავლა მოვასწარი.
თქვენ წარმოიდგინეთ,ისინი მარხულობენ კიდეც...ამ მძიმე მარხვაში (როგორც თვითონ უწოდებენ)ისე მონდომებით და გაბადრული  სახეებით შეექცევიან ჩემს ნერვებს,რომ ხანდახან ვფიქრობ ვაცალო.მათი ცარიელი,მაგრამ ბედნიერი სახეებიც ხომ რაღაცას ნიშნავს ჩემთვის?!
იცით?ხანდახან მიჩნდება შეგრძნება,რომ ეს თითო გრძნობად აწყობილი ცხოვრება ხელიდან გამისხლტება და ჩემსავე ფეხებთან იქცევა ნამსხვრევებად...და აქ უკვე მეშინია,მეშინია რომ მივხვდები იმას რასაც ამდენი ხანია საკუთარ თავს ვუმალავ-მე ვარ უკონფლიქტო ადამიანი,რომელსაც თითქმის ყოველთვის აქვს  კონფლიქტი  საკუთარ თავთან...