წუხელ გავწვიმდი... დილამდე.
დილით ვარდისფრად შეეორთქლა
ფანჯრები მზეს.
სჩანს ისევ ბუხარმა დაამთქნარა
მისი კერისამ.
ვიცი, მზე ახლა ფრანებს ხატავს
მინაზე თითით,
რიტუალია დილის, და ალბათ
უკვე მერამდენედ ენიშნა,
რომ მე ამ დროს კარის ზღურბლთან
ვდგავარ შხაპუნა ღიმილით,
თმის ძირებიდან მეწყება წვიმა
და მუჭში მიგროვდება შხაპუნა.
ლივლივით.
ვარდისფერია მზის სახლი. შევდივარ.
მუჭიდან მუჭში ვუსხამ წვიმას,
და იბანს მზე თვალებს,ლოყებს,
იბანს და წვიმა სახეზე აშრება,
მასთან ხომ თბილა...
თბილია მზე. ღრუბელი გამოაქვს
თეთრი ოთახიდან, შიგ მაწვენს,
დაგიტევსო. ვწევარ. ვგავარ ჩვილს.
ასე გავყავარ ვარდისფერი ნისლიდან,
მიმაბამს ფრანზე და ფრიიი...
მზეც გვერდზე მომყვება და მარწევს.
მზისფერი სიზმრები დამჩემდა.
ჩვილივით დამჩემდა,
მზეს უნდა ჩავჭიდო ხელი
და ისე დავიძინო. ამ წელს
ბეღურები ამიფრნდნენ გულიდან.
თურმე ერთ დილას ფრანების ნაცვლად
ბეღურები მიუხატავს მინაზე მზეს.
ამიფრინდნენ, მერე დაბრუნდნენ.
ყოველთვის ბრუნდებიან.
აქამდე გვირილებიანი გული დამქონდა,
ახლა ბეღურები ჩამისახლდნენ
გვირილებში.

მზისფერი სიზმრები დამჩემდა...
დამაჩნდა მზე - უფლისგან დამღად...
გუბე დაგვიყენა ჩემფერმა თავსხმამ
(არ გვიყვარს ქოლგა არც მე, არც მზეს),
ჩავკიდეთ ხელი, გავდივართ გაღმა...