(თავისუფალი თარგმანი)

ხელები მისი - ორი ფრთა გედის -
ჩემს თმის ოქროში მი-მოიკარგა,
ამ ქვეყნად ყველა რაღაცას მღერის,
ტრფობაა ყველა სიმღერის ქარგა.

ასე, ოდესღაც, მეც ხომ ვმღეროდი,
იმ ძველ სიმღერას ვღიღინებ ახლაც,
ამიტომ ღრმაა ეს მელოდია
და მთრთოლავ სიტყვებს ემჩნევათ დაღლა.

რომ მორკალავდეს სულს სიყვარული,
გულიც, ო, გულიც ოქროდ იძგერებს,
მაგრამ ეს მთვარე თეირანული,
არ შეუძლია, ვერ ათბობს ბგერებს.

და მე არ ვიცი, ღირსღა სიცოცხლე,
ღირსღა შენს ცეცხლში დგომა, შაგანე,
როცა სრტიქონში ჩნდება სიმორცხვე,
სიბერისაკენ რომ მიმაქანებს.

ახსნაც ერთგვარი როდი აქვს ყოველს:
ყურს სხვა, თვალს სხვა რამ ესეირება,
იმ სპარსის კოჭლობს სიმღეარა, რომელს
არ ხვდა შირაზში შესეირნება.

ჩემზე და ამ ჩემს სიმღეარაზე კი
ხალხში იტყოდეთ უნდა ამგვარად:
ისიც იმღერდა სხვა სინაზეთი,
გედის ფრთებს რომ არ გადაეგვარათ.


* * *
Руки милой - пара лебедей -
В золоте волос моих ныряют.
Все на этом свете из людей
Песнь любви поют и повторяют.

Пел и я когда-то далеко
И теперь пою про то же снова,
Потому и дышит глубоко
Нежностью пропитанное слово.

Если душу вылюбить до дна,
Сердце станет глыбой золотою.
Только тегеранская луна
Не согреет песни теплотою.

Я не знаю, как мне жизнь прожить:
Догореть ли в ласках милой Шаги
Иль под старость трепетно тужить
О прошедшей песенной отваге?

У всего своя походка есть:
Что приятно уху, что - для глаза.
Если перс слагает плохо песнь,
Значит, он вовек не из Шираза.

Про меня же и за эти песни
Говорите так среди людей:
Он бы пел нежнее и чудесней,
Да сгубила пара лебедей.
1925
Сергей Есенин. Стихотворения и поэмы.
Москва, "Детская литература", 1969.