მინდა დავწერო, რომ აყვავდა ჩემს ბაღში ია ...
მის სილამაზეს არ ედრება არც ერთი ვარდი.....
ასეთი ნაზი დღეს თუ სახლობს  მინდორში  ობლად,
და მის სიყვარულს ვერ იხილავს  ქუჩაში ხალხი...
ვარდის კვირტების სითამამე  სულ არ იცვლება...
მის გოროზობას არ უჩანს ბოლო,  ისე  ამაყად  წამოუყვია თავი ცისკენ და  გულდიადობს....
უბალოდ ნაზად დამორცხვილად გიყურებს  ია,  სულაც  არ უნდა , რომ მოწყვიტო ,მას  ხელი  ახლო...
არ  აატირო, პატარაა  და უფალს  მადლობს....
უბრალოდ გულში შემოგიტანს გაზაფხულს , სითბოს ...
განთიადს,  კაცი როცა  მწყემსად  წავა  მაღლობზე,  მას  შეუძლია  მხოლოდ იგი რომ დაინახოს,  უბრალომ და თავდახრილმა  ია უნაკლო  და  სილამაზით თითქმის  ცამდე ამაღლებული  ...
მთის წვერზე, როცა  მზე ინათებს და  მას  მოუხმობს , მზერას მიაპყრობს  გულნათელი მაღლა  ცისკენ , სიყვარულისკენ .....