ბაცი მოლანდებით

სივრცემ შეიწოვა, დღეა ნაცრისფერი,
ბაცი მოლანდებით სავსე, ავის მქმნელი.
ზეცა გაიჟღინთა გოიას ლანდებით,
ჰაერს შეერია კვამლი მონატრების.

უტყვი მდუმარება იწვის გარინდებით
ფერთა სიმფონია უკრავს კლავიშებით,
ჟღერენ იდუმალი ბგერების ჰანგები,
გრძნობით დატვირთული შტრაუსის ვალსებით.

მუსიკის ფერები სივრცეს შეესია,
სადღაც ექოდ ისმის ვან გოგის ყვითელი.
სიძველის აჩრდილი კრძალვით შემეჩვია
მოსჩანს რექვიემი მომავლის ფიქრების.

ჩემთვის უჩვეულო სევდა შემერია,
მომსდევს შავბედითი წლები მარტოობის,
წყევლას დამადევნის გვარი ბუენდია
მკრთალი სინამდვილით,მაკონდოს ნიღბებით.

მე, კი დაკარგული სადღაც სიშორეთში,
არარეალურად რეალურ ამბებში...
ბრუტუალურიო, რომ იტყვის ჰამლეტი,
ეჭვით აღგზნებულ კაატენგას ვაწყდები.

შავ-თეთრი ოცნება, თიხის თეთრ ქალაქზე.
სადღაც ლივლივებენ კამკამა აზრები,
ელვად თავსდამტყდარი მარტის იდები და
ქარში გაფანტული ლექსების რითმები.