დღეს  დავლევ  ღვინოს,
    ყველაფერი  იქნება  კარგად,
    იქნებ  ვიცინო
    იმ  ტკივილზე
    ვითომ  რომ  გაქრა...?

    **            **            **              **

    ან  უსასრულოდ  გარს  ვუარო
    გაყინულ  ქალაქს,
    და  ვიმეორო, რომ  საზღვარი
    სიყვარულს  არ  აქვს,
    შეჩერდეს  იქნებ  დრო,  მეტასტაზი,
    ვაბრუნებ  წარსულს.....
    ვბრუნდები  სახლში,
    შენ  მიღებ  კარებს....
    ვიცინებთ  მერე,
    იმ  ტკივილზე, ვითომ  რომ  გაქრა,
    რამდენს  ვიცინებთ....

    **            **            **                **

    ... ქარია  ახლა ,  ბოლო  ავტობუსს
        მერამდენედ  მივყვები  სახლში,
        ნანატრი  შუქი  აკლია  ფანჯრებს
        თუ  მიბნელდება  უკვე  თვალებში?
        ისევ  ის  მწარე  სინამდვილეა
        შენ  არ  დაბრუნდი,
        შენ  არ  დაბრუნდი...
        სისულელეა, მაგრამ  მგონია,
        ასეთ  წუთებში  მართლა  მგონია,
        რომ  ღმერთი  უკვე  აღარ  არსებობს,
        და  დედამიწა  ალბათ.... ბრტყელია...

                                                12. 03. (2010). ს. ნეველი.