ღამით შევხვდით..
აგვისტოს თვის ხვატიანში..
გრილი ვაზის ჩარდახის ქვეშ..
მთვარე _ თითქოს კონა ციცინათელების..
თითებიდან დაწყებული
თმაშ-თამაშ მოპარული სიახლოვე და
ჩუმალა,
საჩურჩულო ნატვრა გვიან გათენების..

წამით-წამზე ჩემს ფიქრებში
ისერიგად გავარჯდი და გაიტოტე,
მეგონა,
რომ გულში გზრდიდი
დღიდან თვალის ახელისა..
გამაოცე..

აიცოცებს
კაბას მთვარე მუხლზე ზემოთ..
შენი ხელიც მხრებზე ისე ამაცოცდა,
როგორც.....
რა ვქნა?!
უნდა გენდო?!

მძივი ჩაწყდა..
ღვინისფერი მარგალიტის ბურთულები
კისერიდან ტერფებამდე ჩამიგორდა
უწესრიგოდ..
თრთოლვითა და სიკანკალით..
მაგრამ რაღაც უჩვეულო სიკამკამით...

სანთლისფერი,
ნაფითრალი ტუჩებიდან
ნაფიქრალი ვთქვი და მერე...
შენი სუნთქვა - ასე ახლოს..
ღამის სუნი - ოდნავ მლაშე
და ტუჩები, - შენი, მშვიდი-
მწიფე,გრილი ალუბლები ღრუბლიანში..

ნუ მიმაჩვევ!
ღამის თვალო, ნამიანო, ცრემლიანო,
გაშრი მალე!
ღობის მიღმა შეგვნიშნავდა მოთვალთვალე
ალბათ, ვინმე..
ახლა ვფიქრობ:
ნაფერები ატამივით გავშრიალდე
თუ აპრილის ტყემლებივით ავყვავილდე?!..

არ წახვიდე!

მაინც გაქრი..
მომდურავი ჩიტებივით გავთითოვდით..
აგიტანდი,
ცოტა ხანს რომ გვეზაფხულა,
რაგდან ადრე, აგვისტომდე,
მხოლოდ თოვდი..

დაგითმობდი
ყვითელატმებმსხმოიარე
მზერას ჩემსას - ღამის მთვარით განაშუქებს..
გაგითბობდი
სულს-ნათოვარს,
ხმას-ნათხოვარს..
არ გამოვა?!
ჩანს, რომ არა!..

გ ა გ ა ჩ უ ქ ე !. . . . .