ათასწლეულებს  გადასწვდება  მოთქმა კოლხური,
სულს  დაწელავენ  გამკივანი  ,,სისატურები"
კოლხო  ასულო,  მიეგებე  ჩვეულ  პატივით,
ტალღებთან  ერთად  ჩამოსულან უცხო  სტუმრები,
ხონჩით  მიართვი  ირმის  რძე  და  გოლეულები,
თავსასთუმალი  შეუსწორე  ღრუბლის  ქულებით,
და  როცა  ცაზე  ვარსკვლავებიც  მოილევიან,
მოგინადირებს  სიყვარულის მოლეკულებით,
თავი  დახარე_უჩვეულო  შენთვის  ჟესტია,
ქალღმერთს  გადარე, _ როდის  იყო თვალს  მარიდებდი,
თუმც,  ლირიკაზე    საუბარი  აქ ზედმეტია,
თურმე  ჭრილობებს  მამისათვის  ამარილებდი.
თუ  კუპიდონმა  გაგიმეტა,  ასე  გაგწირა,
ჩამოგაფარა  თვალზე  ოქრო-ვერცხლის  რიდენი,
რომ  ვყოფილიყავ  შენი  სულის  ციცქნა  ნაწილად,
ვინ  იცის,  იქნებ  მაგ  სასმისსაც  აგარიდებდი.
ვინ  დაგაბრალა  ჯადოქრობა,  ანდა  მისნობა,
როცა  საკუთარ  სურვილებსაც  ვერ  მოერიე,
შენს  საქციელში  განწირული  ქალი  იცნობა,
მოდი,  წყლულებზე  ჩემი  ლექსი  შემოიხვიე,
ნაღალატევიც,  მოღალატეც  მაინც  ჩემი  ხარ,
თუ  დაგიამებს  მოსასხამი  ლექსის  შილიფი
ტკივილს,  გეტყვი,  რომ  გაყიდულიც  სხვებს  მირჩევნიხარ,
მაინც  მიყვარხარ,  დაგიტირებ ჩემი  შვილივით.
ათასწლეულებს  გადასწვდება  მოთქმა  კოლხური, 
სულს  დაწელავენ  გამკივანი ,,სისატურები"
ლომების  სარგოს,  ლომის  ნაცვლად  ტურა  მოულხენს,
გაილაღებენ  ჩვენს  მიწაზე  უცხო  სტუმრები,
შენ  კი  ღალატით, თავგანწირვით,  ტკივილით  დაღლილს
ბედისმწერალი,  დაგაბრალებს  უამრავ ცოდვას,
და  როცა  მაღლით  გადმოხედავს  ოლიმპოს  ზევსი,
მკვლელის  სახელი  დაგებედება,
დაფიქრდი,  იქნებ  დაბრუნება კიდევაც  ღირდეს,
ალბათ,  მშობლიურ  აიაში ისევ  გელიან,
და  შეიძლება  სევდიანი  თვალები  გქონდეს,
მაგრამ  საყვედურს  არასოდეს,  ვიცი,  გეტყვიან,
მოდი,  დაბრუნდი, სადაც  ალბათ  პირველად  სცოდე
და  სადაც  მამას საყვედური  არ  დასცდენია,
და  თუ  კი  უფალს  დაბადება  შენი  ენება,
აქ  , ამ  მიწაზე  დაიბადე,  როგორც  მედეა_ 
ოქროს  ვერძის  და  სიყვარულის   
მწველი  ლეგენდა...