უკვე მივედი იმ ადგილამდე რომლის იქით გზა აღარ ჩანს.
სახის ნაკვთები მატკინა ნიღბის ტარებამ.
არ ვიცი ვინ ვარ და აღარც მაქვს სურვილი რომ ვიცოდე.


მინდა თეთრი სივრცე, დიდი ტილო, ფუნჯი და ფერადი საღებავები.
მზის ამოსვლამდე დავხატავ ბოლოჯერ და გამთენიისას სიცოცხლით სავსე მოვკვდები.

იქნებ ესეც კიდევ ერთი ჩემი  გაუაზრებელი თამაშია?

                                                                  ბოდიშს ვუხდი ჩემს თავს არა სტაბილურობისთვის!