კედლები ბზარებით ჩურჩულებენ,
შენ არ გესმის, მე კი ვისმენ,
როგორ იცინიან ან დასცინიან,
ტირიან, ხანდახან კვნესიან, უსმენენ,
როგორ ყვებიან აღმოსავლეთისას თუ დასავლეთისას,
უყვართ აისი, თუნდაც დაისი,
სძულთ ჩრდილოეთი და სამხრეთამდე სანამ მიაღწევ,
გბეზრდება სმენა.
გაურბიხარ,
ვერსად მიდიხარ,
წრეა კედლები.
უფრო სწორად ისინი ქმნიან პატარა მიწას,
წრედზე რომ შენთვის შერჩეული სამყარო ჰქვია.
დღეს სკოლის კედლებს ვესაუბრე,
მომისამძიმრეს:
ხელოვნურად ჩამოშლილი თმა,
მაკიაჟში დამალული მკვდარი თვალები,
მიტოვებული ჩვილი ღიმილი სკოლის კარებთან,
რომ დაიღალა ლოდინით და დრომ დაუნდობლად
სხვაგან არადა, ჩემს წარსულში რომ გააშვილა...
გზად ჩემს სახლამდე ბევრი რამე გავიგე,
მერე დაბრუნებულმა, კიდევ ერთხელ,
ახალი ფუნჯით, გადავღებე თეთრი კედლები.
მიუხედავად თვალებისთვის დაფარული ღრმა ბზარებისა,
გამუდმებული ჩურჩული ისმის.
ამ კედლებს ვერსად გაექცევი,
ყველგან არიან, მოგნახავენ,
ბევრი იციან და მეტი ესმით, ვიდრე ჩვენ ან სხვებს.
მერე კი ისევ გაგახსენებენ, მოგიყვებიან,
შეგიფუთავენ მომავლისთვის ხელახლა აწმყოს
და ივლი წრეზე.
წრეა კედლები...
ჩურჩულებენ.