სევდის საფლავთან დაჩოქილი სიცოცხლეს გითმობ,
ჩემს ნატანჯ სხეულს ნუ მიაყრი გაყინულ მიწას...
ნუ დამატირებ,
ნუ დამაყრი იისფერ ცრემლებს,
გამოთხოვებას ვერ ავიტან,
ნურც ბოლო სიტყვას...
ნუ გამაყოლებ,
ნუ მეტყვი,რომ  გიყვარვარ ისევ,
რომ ტაძარს ისევ ამჩნევია ძველი ტკივილი,
რომ ქარი მხოლოდ ჩემს ნაბიჯებს არ შეხებია,
რომ თითქოს სხეულს შემჩნევია ეს სიმძიმილი...
მოდი გამოვტყდეთ,
რომ დრო თითქმის ყველაფერს კურნავს...
გალაკტიონმაც ისაუბრა მესაფლავესთან...
გატეხილ ფიცსაც გაპატიებ,როს გნახავ მტირალს,
იისფერ ცრემლებს შეგიმშრალებ მე საფლავებთან.
მდუმარედ ალბათ შენს სახებას ბოლოჯერ ვნახავ,
გული დამწყდება ხვალ ხომ უკვე გაზაფხულია
და ჩაგჩურჩულებ
უჩვეულოდ,
ფერმკრთალს და მტირალს
შენი აქ ხილვა დასაწყისის დასასრულია.