ღამემ დილას რიდით
შემოასხა რიდე
და დადგა სიმშვიდე.
თევზად დავიბადე,
მებადურის ბადე,
ვითარც ქალს პირ-ბადე
მეთევზისგან მერგო
და მზადაა ერბო,
შეწვა დავიბედო
ამ ბედობა დღეზე?!
სადღაც სახლის სხვენზე,
ვით გამწყრალი ბედზე,
სკამზე მდგარი ზეზე
თავს იბჯენს გულ-მკერდზე,
გაბოროტდა მზეზე
და ზეცის კიდეზე
თავსაც იხრჩობს,
კვერცხზე
წვეთი,ქრისტეს სისხლის
ენდროთი მოისხმის,
შორს გლოვა მოისმის,
უფრო შორს ღვინის სმის,
ქეიფის ხმა ისმის.
ვარსკვლავების ციმციმს,
ცისარტყელას-შვიდფერს
და ღამის სიმშვიდეს
მე შვიდფერად ვხატავ.
მაყარს ართმევს სიცილს
ქარი,თანაც ურცხვი,
თვალს მიიპყრობს ურიცხვს.
პატარძალს ხდის ფატას.
ნეფემ კი პატარძალს
შემოასხა რიდე
და კოცნით წაშალა
ფერმკრთალი სიმშვიდე.