ამ მიწაზე გადმომყურებს მთაწმინდა,
რომ მაწამოს, ხან კი მატკბოს ჩაივით.
მის ქუჩებში დაყენებულ ბედის ვარ,
დამწვარ ფოთლებს ღრმად ვისუნთქავ, ჩაივლის
ყველა დარდი. სიხარულიც მახეა -
თავს გაყოფ და გამოძრომა გამძიმებს.
რუსთაველი მათ შორის არ მარხია
და გრანელის საფლავს ვეღარ გაიგნებ.
სუნით დამაქვს მოგონების ნაკვესი,
მარტო მყოფს რომ გულის ფიცარს აგიწვავს,
როცა ცივა, ვიკეტები ამ ლექსში,
გაზაფხულზე გოლგოთამდე ავიტან
უძღებ წყურვილს სიცოცხლისას, და მაინც
ყველა ლურსმანს დამაძრობენ კლანჭებით
და მეტყვიან რომ არა ვარ პოეტი,
რომ ტყუილად დავიხვრიტე მაჯები.