ერთ მზიან დღეს ლიზა მუქ განწყობაზე იყო.სანდრიკა ფერადი კუბებით სახლს აშენებდა.უკვე მესამედ დაენგრა..ლიზას უთხრა:მოდი ბაღის ეზოში გავუშვატ ფერად-ფერადი ბუშტები.ბუშტები კი ისე ფერადი,ისე ჭრელი,ისე მაღლაო...ეზოში გაიქცა.ტუჩებდათხუპნული,კიკინებით და ხელში ბუშტით გამოყჰვა ლიზიკო.ბუშტი ლიზიკოს ლოყებივით გაწიტლებულიყო და ვარდისფერი დაკრავდა.დაიჭირეს პატარა ხელებით ლიზას საოცრად ლამაზი ბუშტი და მაღლა,მაღლა გაუშვეს.მოჩანდა თითქოს ბუშტი გაჩერდა..ლიზიკომ წაიჩურჩულა:იქნებ ეწყინა,რომ გავუშვით და გაჩრედა,ან იქნებ ხელს გვიქნევს,აღარ დაბრუნდება?რა სულელი ხარ!უთხრა სანდრიკამ,ვერ ხედავ ბუშტი გზაში ფიქრობს.