იქნება შევძლო და
ჩემი სხეული საბანივით მოგახურო...
ნაპირებიც ამოგიკეცო...
მტკივან თვალებზე კი,
ჩაის ნაყენით გაჟღენთილი ,
თეთრი ხელისგულები დაგაფინო...

იქნება,
როგორმე გაგათბო,
დარდი გაგილღვო...
მირაჟის ხსოვნა ჩამოვრეცხო
მაგ ხავსისფერი, ციებაშეყრილი თვალებიდან...

ჩვენი ამბავი ისე მძიმეა,
ვაითუ, მარტო ჩემმა სხეულმა ვერ გაუძლოს,
ვაითუ, გაცრეცილი მყესები დამიწყდეს...
მეც შენმა სნეულებამ დამძალოს...

მაშინ...

მაპატიე,
თუ უნებურად
მაგ დაგლეჯილ ვენებზე
ჩემი წილი ცოდვაც დავკიდე...