ყოველი დღე ილევა წამის ლოდინით ჩვენს გონებას კუბოს უკრავენ სამძიმარზე მოდიან ხალხები ცრემლიანი თვალებით და გულში სიცილით მათ ჯიბეებში ფულის ხახუნი, ზარების რეკვაში გაუგონარი ხურდის რახუნი დამჭკნარი ხელებით გაღებული ციხის კარები ყოველ გისოსზე ანაბეჭდთა ფერთა ოდენობა სასრულია ვით მხატვრის შთაგონება გაგიჟებული გულებით, ცივი ხელებით დილეგში ჩაგდებული ჩვენივე გმირები სხვის სანახავად დაფარებული შავი ჩადრები უსისხლო ხანჯრით შემკობილი ვაჟთა წელები მთაწმინდის გულზე ჩაძინებული ჩოხოსნები მათი სიზმრების მეხოტბე ვარ მე ნაოსანი.
