აქ ყოველ ღამით ისმის ხეთა მზარდი ოვაცია,
როდესაც იხსნება ზეცაში ვარსკვლავთა კაბარე.
ჩამოდის მთვარე და კვლავ ჩვენგან ღამის ლოცვა მიაქვს,
როდესაც თვალები
კომეტებს
ოცნებას ატანენ.
ჩვენს სასთუმალთან მარტოობა აწყობს ლიტანიას,
დაგვტირის,მთვარის ცივ სხივებით, ნაქსოვი სიჩუმეც.
ქარს მოაქვს სუფრა,(არაერთხელ ჰქონდა მოტანილი)
რომელიც თითქოსდა
მზემ და ცამ
მიწისგან იჩუქეს.
და ახლა ვგავართ
ობოლ წვეთებს,
როგორც ამ ფანჯრებზე.
უბრალოდ ცხოვრება ძნელია__ "ცოდვილი სარკმელი".
აქ გუშინ ღამით,
მოლოდინი დროსთან დააბეზღეს,
რადგან ჩვენ ფილტვებით ვსუნთქავდით
ობლობის საკმეველს.