კვლავ დათარეშობს ღამის გუშაგი წყვდიად ღამეში
და მე დამეძებს, რომ ჩამრაზოს პირქუშ სარდაფში.
თავის გასაღებს დაატარებს საბელის თასმით
და მე დამეძებს.......... და მე დამეძებს..................

ასეთ ღამეში ამ ოცნებას რად ავედევნე,
ან ეს გუშაგი, რად დამეძებს კვლავ დაჟინებით.
ამ საწუთროში დიდ ოცნებებს აზრი არა აქვს,
უმისამართოდ იკარგება ბნელ მხარეებში.

სატუსაღეთში შევიჭვრიტე და დავინახე:
ბორკილდაბმული პატიმრები,გათანგულები,
ალბათ შევშინდი, ვერ ვიხსენი მათი სულები,
რომ სისასტიკეს არ ჩაექრო მათი გულები.

ღამის გუშაგი წყალს აწოდებს, მაგრამ ამაოდ,
არავის შესწევს თავზე ძალა, რომ კვლავ დალიონ.
ვერც ამ სამყაროს ვერ გაუგეს, რად დაატყვევეს
და არც იციან თავისუფლება რატომ არჩიონ.

მე გადავწყვიტე, ახლა თავად გუშაგს მოუხმო
და დამატყვევოს ამ საწუთროს ვიწრო საკანში!
ეს იმიტომ, რომ დაინგრევა ყველა საყდარი,
სადაც სიმართლე აღარ მეფობს, აღარ მსახურობს!

მე ვარ მშიშარა, მაგრამ ამ დროს არა ვარ მხდალი!
მე მსურს ვიბრძოლო გაგიჟებით, მისი გულისთვის,
რადგან ვიცი, რომ გადარჩენის ერთი გზა არის,
თუ ეს გზა მხოლოდ საკურთხეველს უხმოდ მოუხმობს.

ღამის გუშაგი ისევ მეძებს გადარეული,
მაგრამ აღარ ღირს,
ჩემი ფეხით ვეწვევი მარტო
და ისევ ვიტყვი, ვინოცობა, რომ დამიშალოს
ადრე თუ გვიან, სასუფეველი ყველას მოგვიხმობს!!!!!