დგახარ, კედლებია თითქოს შუშის,
ღია ფანჯრებიდან წვეთ-წვეთ ჟონავ,
გარეთ ივნისია, როგორც გუშინ,
ფიქრობ, ისევ ისე მთვრალი მოვა
კარის მეზობელი, მერე ხმაურს,
გვერდით ოთახთან მდგომს გამოკეტავ,
ვიღაც, კვლავ მოიგებს მორიგ რაუნდს,
ვიღაც, სულს წაგებით გამოკვებავს.
როცა ჩვევად გექცა, როცა ბედი,
უფრო აზარტული თამაშია,
ლაგამაწყვეტილი შეგრძნებები,
აქ, ამ ოთახებში შამანია
გინდა თუ არ გინდა,
მზერა გარბის,
მხრებჩამომტვრეული აივნიდან,
ხედავ, ააფარა ლურჯი ფრანი
მზეს და უჩვეულოდ გაიღიმა
ბავშვმა, ვინც ღიმილი მოიპარა
მისი, ღიმილითვე დაავადდა,
სანამ საბოლოოდ დრო ისრებმა,
კედლის საათზე არ გადაგავა.
სანამ ცას ცისფერი კიდურები,
ბოლო სხივებით არ აეტუსა,
ღრუბლებს თვალით სერავ,
რიკულებად
ღამე "გარაჟებთან" აიტუზა.
გარეთ, ჭადრაკულად დადის ხალხი,
ეძებ სიმშვიდეს და ალბათ მოვა
შენგან გაქცეული, ისევ სახლში,
ასე და ამგვარად ელი, ჰოდა
...
დგახარ,
პაემანზე შეგრძნებების,
ღია ფანჯრებიდან წვეთ-წვეთ ჟონავ...