არ იცი, როდის მეშორები ყველაზე მეტად,
და როდის ვგრძნობ, რომ არაფერი არ ხდება ჩვენში.
არ იცი, რადგან მე ჩუმი ვარ ყოველთვის შენთან,
და ეს სიჩუმე მთელს სხეულში უნდობლად მეწვის.

არ ხდება ასე, ფოთლებიც კი სადღაც მიდიან,
და მოწყვეტილი ვარსკვლავიც ხომ არ ქრება ცაზე.
შენ კი მიქრები სამომავლო ჩემი ფილმიდან,
და, სამწუხაროდ, რეჟისორი არაფერს არ წყვეტს.

მე ვიცი, როგორ არ გაფიქრებს, სადამდე გნატრობ,
სადამდე გხედავ, ან საიდან მეწყები ჩემში,
როგორ ვეხები ცხელ თითებზე შენს ნაცვლად ფანტომს,
ყველაზე მჭიდრო სათავსოში, ჩემს გულში შეჭრილს.

არ იცი, როდის მეშორები ყველაზე მეტად,
მოდიხარ ახლოს და მანძილი არ რჩება ჩვენში,
ეს არის ის დრო, (ანუ, ჩუმად, ამ დროს ვარ შენთან)
როცა სიშორე უმატებს და ეხება ზენიტს...

ზენიტი (არც კი გიფიქრია) შენი მხარია...




                                                                                                                                                          __თამუნია__