ამ ღამით როცა თბილისში მოთოვს,
გადათეთრდება მთელი ქალაქი,
კვლავ ამღერდება საიათნოვა
და მობრძანდება მეფე თამარი...

                                    თბილისს მოირბენს წმინდა გიორგი,
                                    პატარა კახიც მკვდრეთით აღსდგება,
                                    ჯვარს გარდაგსახავს შენ წმინდა ნინო,
                                    სამასი გმირი ფეხზე დადგება...

შენი თვალების შემყურე შოთა,
დაწერს მეორე ”ვეფხისტყაოსანს”,
და შენს ბაგეზე დაიფერფლება,
გალაკტიონის ლექსთა გალობა...

                                    თავდადებულმა გაკურთხა მეფედ,
                                    შენ დედოფალი, მზეთუნახავი,
                                    შენზე გალობენ და გადიდებენ,
                                    მათი მეფე ხარ. აწ და მარადის...

ანგელოზებიც შენ გიმღერიან,
მაღლით უფალი გიძღვნის წყალობას,
ბარათაშვილი მერანს აჭენებს,
თბილისში კვლავაც ძლიერ გათოვდა...

                                    ამ დროს კი ზემოთ, მთაწმინდის წვერზე,
                                    ერთი ყმაწვილი ღვრის ცხარე ცრემლებს,
                                    თურმე ეგონა შეიყვარებდი,
                                    ქვითინებს, მაღლით არაპყრობს ხელებს...

მაგრამ სწადია ვაჟს ბედის შეცვლა,
უშენოდ მისთვის დღეც კი ბნელია,
ფარ-ხმალს არ დაყრის, იბრძოლებს მანამ,
სანამ მას ძარღვში სისხლი სდენია...