როგორ მიყვარს ჩვენი ოთახის მუდმივი არეულობა, 
როცა საფერფლე სააბაზანოშია,
თაბახის ფურცლები საწოლქვეშ
და ლუდის ბოთლები გაფუჭებული ტელევიზორის თავზე
და ფანჯრიდან მოჩანს დაბოლილი ღრუბელი და
ჩვენ ვუსმენთ ბლუზს
და გვკიდია ქარი,
რომელიც უბერავს ხშირად
ვერეს დინების მიმართულებით -
ხიდისკენ - 
და ჯდება საბაგირო გზის წითელ ვაგონებში. 
ახლა იქ მხოლოდ ქარი სახლობს,
და მოხუცი მებაგირე,
რომელმაც სამხრეთის სადგური იშვილა,
გლოვობს თვალდათხრილ ჯიხურს,
(რომელსაც ზაფხულის სიცხისგან გათანგული ხვლიკები აფარებენ თავს)
და კიბეებთან ყიდის მზესუმზირას და დაეძებს ბავშვებს,
რომლებიც მშობლებმა წაიყვანეს ზღვაზე ან სოფელში,
(არდადეგებზე)
და ზღვაც ისე შორია ახლა,
რომ ვერცერთი მდინარე ვერ მიდის მასთან,
რადგან იბრუნეს პირი მდინარეებმა და
შეგვატოვეს ქარს,
რომელიც წითელ ვაგონებში ცხოვრობს
და უსტვენს.