სულშესაფარი. . .
გამოვექეცით ყველაფერს ცოდვილიანს და პირველად დავემალეთ,საკუთარი გულების იქეთ, ჩვენთვის გაუგებარ ,,არსებითობას".შენ დაპატიჟე ქვეყნის ზეცა,მზიან უბეში და უმასპინძლე სავსე მთვარეობისას . . . დედამიწის ნათლიას.
შესაფარს იქით გაუთავებელი შემოდგომაა წვიმებით და  სითბოს წეწავს,ანიავებს სიგიჟე. . . ნაქსოვი დროის მორღვევას ცდილობენ ადამიანები და უფრო მეტად ცივა მიწიდან ზეცამდე გაკიდებულ ყველაფრის შეცნობის სურვილს. უბრალოება კი გალახული ძაღლივით მიყრუებულ ქუჩაში აბია  და ინესტება შეგრძნებები. . .
გიყურებ. . .ვიხსენებ გამოვლილ გზას და რატომღაც აქ, უძლური ვხდები გონებით ვმართო სუნთქვა.
როგორ ვიარეთ?. . .  იმათ მინდა ვუთხრა, ვინც იქ დარჩა.
შენი სიმშვიდე. . . და ჩემიც. . . უბრალოდ ვეღარ ვიკვირვებ, თითქოს ასე იყო მუდამ.
მახსოვს, იმ ქუჩაზე დაბმული მშიერი და სველი ძაღლი, ჩვენი სამოსით გავათბეთ. . . მერე კი მზემ გაგვათბო. . .
სულშესაფარში აღარ წვიმს გამუდმებით. . .