ადრე დამპირდი,ჩვენზე ზღაპრებს დავწერო,მე კი არ შევმცდარვარ,როცა გიპასუხე,რომ  მათში ვიცხოვრებდი,
რადგან მანდ ცხოვრება ზღვაა.ნავი ადამიანია,სადაც  მისი „მე“ ზის და საცურაოდ აუცილებელი, ოცნების ფოჩებიან ნიჩბებს სრული სიმშვიდით უსვამს,მას არ აწუხებს კითხვა:
- საით მიდის გზა?
   
ზღვა უნაპიროა,გაუბზარავი,ამოუშრობი,მშვიდი...
  რეალობაში კი ცხოვრება მაგისტრალებია,ადამიანები ავტომობილები არიან,მათი  მამოძრავებელი მისწრაფებები  შავი სითხეა,რომელიც იწვის და მათ „მეს“ ნამწვით წამლავს...
  ისინი წინასწარ განსაზღვრულ,ასფალტდაგებულ,კარგად დატკეპნილ გზებზე დადიან,თუმცა ხშირად ეს გზა მაინც იბზარება და ჩიხით მთავრდება.
    მინდა მოვწყდე მათ და შორს...
    ცხრა ზღვას იქით...
  შორს...
    რვა ზღვას იქით...
...
(უკვე მოვცურავ)
...ახლოს....
ერთი ზღვის იქით..
ურიგო,ყვითლად დაწინწკლულ ზღვაში მშვიდად მიცურავს ნავი,რომელშიც ორი „მე“ ზის და შეწყობილად უსვამს ნიჩბებს.
    მათ სულ არ ადარდებთ ნავზე თავისით ამომხტარი,ოქროსფერი თევზები- ოღონდ ისურვეთ რამეო.
  მთავარი სურვილი ხომ გადმოცურვის შემდეგ ასრულდა!
მის მერე დავიწყე შენს ზღაპრებში ცხოვრება,ზღაპრებში,სადაც ყველაფერი კარგად იმიტომ კი არ  მთავრდება,რომ მისი დასასრული ასე მოითხოვს,
   
არა

ის არასდროს დასრულდება .
 
ჩვენი ზღვა გაუბზარავია ..


                                                                                    07.04.2010