სახლი სახურავის გარეშე და ოთახი სავსე ნისლით,
მოწყენილი პატარა ბავშვების სუნთქვის ხმით
ივსება სივრცე,
მათი თავები დაკიდებული
ბუხართან საათის გვერდით.
ოთახში  ოქროსფერი ბუ ზის,
გაუნძრევლად სუნთქავს ყოველ წამს -
საათი,
არ შლის ფრთებს, არ შეუძლია გასვლა ოთახიდან.
დრო გახვეული ზამთრის ყინვაში თავის თეთრ პალტოს აფარებს
ბავშვებს.
გაყინულ ხელთათმანებს უსმევს დედა მათ უხილავ ჭრილობებს.

სრული სვლით წინ წლებისკენს სადაც
ყველას ექნება საკუთარი სიკვდილის დღე.
მიეცი  ყველა დღეს საკუთარი წილი სიბნელე,
ხანდახან რომ არ ჩანდნენ
ბავშვების თავები დაკიდებული ბუხართან.