მინდა ითოვო…დაუსრულებად…. . . სიმსუბუქე მოენატრა ჩემ სულს…...  სიგრილე...
ხედავ აცივდა და ჩვენ თოვას აღარ მოაქვს სითბო….. ითოვე ჩემში… ითოვე. . .
ითოვე დაუკითხავად…. . .
გულის კარები გახსენი და ცას ხელით შეეხე….. 
ხედავ რა დიდი ვარ…. . . 
ასე ფიფქებად მოსული ... ზეცას ვეწიე. . .
მე მაინც ვთოვარ,…
მერე რა რომ სხვას არ შეუძლია ასე თოვა..
მერე რა თუ არავის ამსუბუქებს ჩემი თოვა…

ხედავ კუთხეში მიყუჟულა ადამიანი და როგრო უმზერს ზეციდან თოვას. . . (  ის წლები  გამახსენდა , სახე კაცისა იესო ქრისტედან იუდამდე . . .  ) . .თვალებში ჩასახლებია მონატრება . . . სხვისი თოვა. . . შენ კი . . .

შენ კი ვერ მხედავ , როცა ასე მოვდივარ ...
განა ასეთი ძნელია თვალები გაახილო…. . .
განა ასეთი ძნელია გული  გახსნა…...
დე, ასე იყოს. . . .დუმილია . . .. . .
გულში ზარი რეკავს . . ….
ზარი, რადგან მოვედი… და  ვერ  დამინახე… 
მე მაინც ვთოვარ ასე თავხედურად.. .




..................................


ო, როგორ მიყვარს თოვა..... და მაინც თოვა სიყვარულად გულიდან გულში......
თეთრი მტრედი ზეცას ეწია და სიმსუბუქე მოიტანა სულში.......... სიყვარული, მზის სხივებზე მეტად მანათობელი.....
ჩემ ქოხში მდუმარება სახლობს.............
ჩემ ქოხში ყვავილები ხარობს...........
ჩემ ქოხში ელიან....
ჩემ ქოხში შეგიძლია დაუტეველის დატევა........
და ნუ დაიწყებ ამ ქოხის ძებნას, შეიძლება თავად მასში დაიკარგო.....


.............