...
ზღვა  ცხელ ქვიშაზე ილოკავს ენებს,
შემთვრალ პალმებსაც ერევათ რული,
იწვის ქალაქი და მშიერ ვნებებს,
არ აქვთ საწყისი ან დასასრული.

"თელების" შეშლილ თეთრ რესტორანში,
ცეკვავ და მწველი ირწევა წელი,
ელვა ალივით იელვებს ტანში,
საცაა უნდა შეგახონ ხელი.

ნაჭორალ ეჭვებს კარი აქვთ ღია,
დაჰკიდეს სადღაც ცოდვის ხალათი,
ვით სიკვდილმისჯილს ჯალათის ტყვია,
ისე მაშინებს შენი ღალატი...
...
ვისი ნეკნი ხარ, იქნებ არც გახსოვს,
იქნებ არც იცი, არც ერიდები,
და ადამს, როგორც იმედი სანდო,
თვით პურზე უფრო მეტად სჭირდები.

ეცემა ტალღა ვნებიან სხეულს,
ნაპირთან სიცხით იხრჩობა ქარი,
შენს სხეულს მცირე ქანდაკად ქცეულს,
დაურიდებლად ედება თვალი...

და უნატიფეს ზეცის სილურჯე
ზედ ჰორიზონტთან აკვრია შორეთს,
კაცობრიობა დგას და იშუშებს
ევა, შენ მიერ ჩადენილ ცოდვებს!!
...
დღემ მზერა ჟინით გაილამაზა,
მზემ ზღვის ზვირთი რომ გაინაპიროს,
ჰგავხარ მწველ ხვატში დაბმულ ავაზას,
როცა თვალებით მამრზე ნადირობ.

ლავა, ო, არა, უფრო მწველია,
შენი თმების და ტანის ალმური,
მზე თითქოს ზეცის სავარცხელია,
სხივის თოკებით ჩემ წინ დაბმული.

ახლა მე ვიცი ვინ არის ევა,
ბორგვები... ღამე ვნებამიხდილი...
ეს ზღვის მოქცევა და უკუქცევა,
სულში ამოცლილ ნეკნის კივილი...