უკვე აღარ მახრჩობს წერის ჟინი.
  გავადვილდი. . .გაიოლებაც დავუპირე ჩემში ჩამჯდარ ვიღაცას, ვისაც ,,მე"-დ ნათლავენ.
  დღეს სულს ვითბობ საკუთარი ცრემლებით,რომ არ გაიყინოს. როგორ მჭირდებოდი მზის სითბოდ. . .როგორ მეიმედებოდი. . .
  ისევ სილაგაწნილი,ახლა უკვე მორჩილად ვდგავარ და სხეულის გულის გარეშე მხარეს ვთავაზობ ცხოვრებას,სამისოდ გახდილი დროით რომ მიფათურებს ბინძურ ხელებს.არადა ერთიანად მოგლიჯავდეს ნაწილს რომელიც დარჩა,უკეთესია. . . მაშინ თვალებს დავხუჭავ და წავალ იქ,სადაც არაა ტკივილი,არც დასაგლეჯია რამე.
  ჰოო გავადვილდი. იმდენადაც კი,რომ უარს ვამბობ სიცოცხლეზე. . .
  მე ხომ სულ მიმეჩქარებოდა სადღაც. სიჩქარეში კი უნებლიეთ დამეპნა ფურცლებად შენახული ჩემი სიცოცხლე.
  ვანიავებ შეკოწიწებულ ბედნიერებას,ვიწყვიტავ ყელზე შებმულს ჟინის თილისმად და მიწაზე ვაბნევ. . .(მიწას  ვერასოდეს გავექცეოდი?!)
  ჩემი ნახატიდან ვშლი სველ ქვიშას ნატერფალებით და ცის ფერში დახატულ  მზეს ვაფარებ ტკივილს. ვტოვებ თოლიას ზღვის ქაფებში გახვეულს და კადრებად გიჭრი შენს შეცდომას. მინდა რომ დაგენანოს ცარიელი სივრცე,სიძველისფერი. . .