ვუძღვნი ჩემს მოძღვარს,მამა ვახტანგს.


ყავარჯნებს ეყრდნობა მოშლილი სამყარო,
ფანჯრები წყდებიან  ჟანგიან ანჯამებს.
დაბზარულ კედლებქვეშ საძირკველს ვამყარებ.
და წყვეტილ დღეების ხასიათს ვაჯამებ.
ღრუბლები დადგნენ და როდემდე ვუბერო
სული,რომ როგორმე გავდენო ზეციდან,
მზის სხივი მათ მიღმა ძლივს გადმოვიბირე,
(მივხვდი,რომ უღმერთოდ)
და უფრო შემცივდა.
მერე კი წვიმებით გაცრიცეს  სარჩული,
ამბობენ,ცრემლია ღმერთისო ყოველი
წვეთი და  ამინდებს ცა ვეღარ არჯულებს,
მათგან რომ რაღაცას ჯერ კიდევ მოველი.
მითხარი მამაო,რომ მიცდის ვენახი,
თერთმეტი მუშიდან ერთი რომ მე ვარ და
თვალებმა ნუგეში ვერსად რომ ვერ ნახეს.
იმედი აწყვეტილ ტალღებში შევარდა.
ამდენ ნარ–ეკალში სულია შიშველი,
ფიქრები მოვლენებს  თავს ვეღარ აბამენ.
ზედმეტსაც აღარ ვბჭობ,ვგრძნობ თუ რა მიშველის–
ღმერთშია ცხოვრების გზა დაუსაბამო.
ამინდი იცვლება..
დამლოცე მამაო,
უფალთან მეტი რომ ვეძებო საერთო,
რომ ჩემი ქმედება არ იყოს ამაო
და კანდელს მცირედი ნათებით ჩავერთო.
მამაო,წვიმები მათბობენ ამჯერად,
ცხოვრება მიღელავს,ვინ უდგას თავდებად.
მივდივარ ჩემი გზით უფლისკენ და მჯერა,
რწმენა რომ
                  არასდროს,
                                    არასდროს
                                                    მთავრდება.
 

                                                                            30.07.2010