თურმე შენს მონატრებას დრო არ სცოდნია
და წამიც ყოფილა უნდობელი ვით ტირანი.
თურმე, დღე და ღამეს მნიშვნელობა არ ქონია,
და ორივე ერთნაირად მძიმე ყოფილა  ვით კაეშანი.

თურმე, თვალებს სცოდნიათ ხედვის დაკარგვა,
თურმე, ფიქრებს ცეცებით ჰყვარებიათ კვალის გაყვანა.
თურმე, ხელებს სცოდნიათ ჰაერის შეხება,
თურმე, გულს კი ჩვეულებრივი რიტმის დაკარგვა.

შენს ერთ სიტყვას რამხელა ფასი ქონია,
თურმე შენს ღიმილს ჩემთვის გაზაფხული მოუყვანია.
შენს თვალებს კი ჰქონია უძირო ფსკერი
და შენი სიყვარულით უღვინოდ ვთვრები.