ჩუმად, თითისწვერებზე მიიპარა უფროსი დის საწერ მაგიდასთან. უჯრა გამოსწია, მელანი და კალმისტარი ამოიღო. სასწრაფოდ ჩააწო კალამი სამელნეში და ქაღალდი მოიმარჯვა.
      სამელნის პირზე დიდღიპა ბუშტი წამოსკუპდა, იისფერი ლოყები დაბერა, თვალები ააბრდღვიალა. პატარამ გაუცინა, სული შეუბერა. ბუშტზე მოთამაშე ცისარტყელა გაქრა, ცრემლებად დაიშალა, გოგნას სახე და ხელები დაუწინწკლა.
      პაწიამ შიშით  ქვედა აბუზულ ტუჩს ბაჭიასავით წინ გამოწეული ორი კიჭი დაასო, წამოწითლდა, თვალი მალულად გააპარა დედის ოთახისაკენ; რაკი დარწმუნდა არავინ უყურებდა, მოთხუპნული, ფუნთულა ხელები სასწრაფოდ შეაწმინდა ქათქათა კაბას. მერე ლაქებს პაწაწკინტელა თითით დაუწყო წვალება, მაგრამ ვერაფრით უშველა. თავი ანება და ძველ გასართობს მიუბრუნდა.
      სუფთა ქაღალდის დანახვაზე თვალებში ჩამდგარი შიში სადღაც მიიმალა, ადგილი პატარა მოციმციმე ეშმაკუნებს დაუთმო.გოგონამ კალამი ხელმეორედ დაასველა და ქაღალდს დაუმიზნა. ამ დროს კალმის წვერიდან მელნის წვეთი დაგორდა, თეთრ ფურცელზე ლამაზ, დიდ, იისფერ მზედ გადაიქცა. გოგონამ ხატულა თვალები ააფახულა, გაკვირვებულმა შესცინა უცნაურ მზეს. კალამი კი იცლებოდა ცრემლებად. ქაღალდზე ახალ-ახალი ჭიამაიები, რვაფეხები, ვარსკვლავები და საყვარელი ღრუბლები ჩნდებოდა. ბოლოს სულ დაილია, ჩამოშრა მელანი.
      პატარამ ქაღალდი ჰაერში შეატრიალ-შემოატრიალა, მოეწონა. მაგიდაზე დადო, კუთხეში სასაცილო კაცუნა მიახატა და დიდი გაჭირვებით თავისი სახელის აღმნიშვნელი ოთხი მასავით პაწია, მხიარული ასო გამოიყვანა. ეს იმის მაუწყებელი იყო, რომ ნახატი სწორედაც რომ მისი შესრულებული იყო და არა ოჯახის სხვა რომელიმე წევრისა.
      კმაყოფილი ბებიის დიდ, თბილ სავარძელში აფოფხდა. დაიმედებულს იმით, რომ მალე დედას "გაახარებდა" - ტკბილად ჩაეძინა.