ირგვლივ გახვევია ბილწი მეძავები,
გრძნობა... ფეხებს შუა უწევთ გარინდებად.
შენ კი ყოველღამე ალერსს ეძალები,
სანამ სიყვარული მათში აინთება.
ვნება წამიერი ქვიშის საათია,
ძარღვში დათესილი ჩხავის მარცვალ-მარცვალ.
სადღაც, თუ შიმშილი ვეღარ დაატია,
პერანგს შემოიხევს, ბევრჯერ გადანაცვამს.
ბოლოს ემსგავსება რითმა ნიაგარას...
კარი გაანგრიე უკვე დარიალის.
გვერდზე დაქანცული გიწევს ეპოპეა,
შენთვის მეძავია, ჩემთვის - ქალი არი.