ბრუციან ვარსკვლავზე გაჩენილი ვარ და წლებს ასე ვითვლი:
შენ, ჰეი, ერთი,უხ შენი- ორი და ა.შ.
რაც თავი მახსოვს,შუაღამის პირველზე ვწვები და
ჩემი გულის გადაგზავნას სიზმრებთან ვიწყებ.
ვიწყობ ფარდაგებს,დახუთული ოთახის მიღმა მტრობს გზის ხმაური,
მე შევდივარ ამ ძველ სხეულში,როგორც ხსოვნის გამოქვაბულში
არქეოლოგად,მოგონებებს დავსდევ ნიჩბებით,ვასუფთავებ,
სამუზეუმო ყუთში ვაწყობ ფრთხილად,ლამაზად და ვხუფავ დროის
გაცვეთილი თავსახურავით...დრო აღარ მყოფნის
ამ ბოლო ხანს...ვეჩვევი(ახლა აქ ყოფნაა უფრო მთავარი)
რაც არ მიყვარდა,ახლა გახდა ფასდაუდები,თვით ჩემს სხეულსაც ვაკვირდები
დღეში ათასჯერ...(სულ არ შეცვლილა) ინარჩუნებს უნაოჭობას,
მოჩანს სულს იქით(სადაც ალბათ ღმერთის ქარი ქრის)
ყველა წვრილმანი,სიცოცხლეს რომ გამიწვრილებდა,
მინდა და არ მწამს,მინდა და მწამს, ანდა..არ ვიცი,
რომელია უფრო მთავარი...რასაც მეტს ზომავ,ეკარგება სიგრძე-სიგანე,,
ღირებულება(უღირსობას დიდი სხვენი აქვს)ეს ორი დღეა სისხლში ვიმატებ,
ვიკლებ წონაში,(ანგელოზთან თავიც ვიმართლე)დავჯექი და
ძველებურად ლექსიც მოვარტყი...
მინდა და  მწამს,არ მინდა და არ ვიწამებ,(ხმამაღალია)...
მე უღმერთოდაც,ღმეთიანად...და ა.შ.მირჩევნია
ეს ბილიკი ვტკეპნო ბოლომდე,ვიდრე სხვის გზაზე დაცდენილი ვთვალო ნაბიჯი.