თუ ყველა უსამართლობაზე განრისხებისგან კანკალებ,
ჩათვალე, რომ მეგობარი ხარ ჩემი!
მე, ჩემებურად ვღაღადებ სიმართლეს, თავისუფლებას,
და ჩემს დაღუპვას არ იფიქროთ, რომ დაიტირებს ერი და ბერი.
განმათავისუფლებლები არ არსებობენ,
ამას კაცი თავადვე ხვდება, მონად დარჩეს თუ სული ახაროს,
ო, რა ტკბილი ხარ თავისუფლებავ! - რა სიტყვებია!
თავისუფლების სურნელის კაცთმოძულენო, ეშმამ დაგლახვროთ!
ბევრი მეძახის ავანტიურისტს – რაც სიმართლეა,
ეს მართლაც მე ვარ, ოღონდ განსხვავებულად გულანთებული,
რომელსაც ბანალურობის დასამტკიცებლად,
ეშაფოტზე აქვს, თავი მოსაკვეთად გადადებული.
ფეხზე მდგომი რომ ამაყად მოვკვდე, ის მირჩევნია
ვიდრე მუხლზე დავცემულს სულში მაფურთხონ,
ჩვენ ვერ დავრწმუნდით, რომ შეიძლება ცხოვრება დათმო რაღაცის გამო,
და ამ რაღაცის გამო, მუდმივად გონებაში ხელი არ გვიფათურონ.
იმდენი ვანხე, რომ თვით სიკვდილიც ვერ გამაოცებს,
და მისი ცქერის არც მეშინია, ჩემნაირი კი ძალზედ ბევრია,
დაუღალავად ბოროტსა ვებრძვი და თანაც ვფიქრობ,
სიჩუმე – ხომ სხვა აზრებით შევსებული არგუმენტია.
ჟამთა სვლას აჰყევ და თუ ჩამორჩი, ნისლში ჩარჩები,
ხალხის ნდობა კი ღვაწლის გარეშე ვის აუგია,
თავისუფლება სამსხვერპლოზე მუდმივ მსხვერპლს ითხოვს,
და ტაძრის გზაზე, შუქურასავით მარად ანთია!