ჩვენს სოფელში
ჭიშკრის წინ რომ დაღარული ჭერმის ხეა -
გამხმარაო...
ბებომ თრთოლვით შემომჩივლა.
- - -
ღობის მიჯნას მიყრდნობილი
სქელ ძარღვებში -
იფარებდა ფურისულას...
ფურისულაც -
ნაზად... მორცხვად დაუხრიდა თვალებს,
სიყვითლეში გახვეული "ჩუთყვავილას" აფრიალებს.
- - -
ხშირად ჭექას გაურბოდა...
და ჭერმის ხეც - მწვანით მოსილ
ფურისულას დამალავდა!
ანდაც გულში ჩაიკრავდა -
უცხო თვალს, რომ არ დაეჭკნო.
სულ ახლახანს გადაურჩა...
(გული ბაგა-ბუგით უცემს)
უფალს ისე უჩურჩულა -
შეიბრალა მარტოსული!
- - -
და... როდესაც
დაკოჭრილი, უფერული ჭერმის ხესთან
მატიტელაც ატირდება...
ფურისულას ვინ დაიცავს -
თუ გაწვიმდა?!
ანდაც -
შორიახლო გოგო-ბიჭმა თუ შენიშნა
ატმისფერი?!