როგორ მინდოდა ამ ქვეყნად ბევრი,
ალერსიანი ლექსები მეთქვა...
კარგი სიტყვების გამეხსნა ქვევრი,
ამომეწურა რითმების ფეთქვა.


მაგრამ რა მექნა, წლების სიჩუმემ,
სულ სხვა ოცნების ფრთებით მატარა...
პოეზიაში, შემეძლო თურმე,
მეც შემეტანა წვლილი პატარა.

უწინ თუ მსურდა ლექსების წერა,
პერგამენტს ფლობდა სულ სხვა ქარტია.
ახლაც ვერ ვთოკავ გაფრენილ მერანს?-
წარსულმა აწმყოს ვერ აპატია.