იღვიძებ დაღლილ დღით,
იძინებ ფხიზელ ღამით.
მერე ფურცლებზე ღვრი,
წუთში დაჭერილ წამებს...   
თვალს გააყოლებ გზას,
სადღაც, უშენოდ მავალს.
-ხვალე- გუშინდელს ზღავს,
მერე წარსულში წავა...
თვალში ჩაგხედავს მზე,
თითქოს გიმოწმებს სიღრმეს.
შენ კი იმაზე წერ,
რასაც გულიდან იღებ...
გიგავს თვალები ცას,
გადანაწვიმებს თითქმის.
მაინც რას ელი, რას,
ლექსადაც რომ არ ითქმის?...
ვიღაც გეძახის წინ,
სადღაც, ჰორიზონტს მიღმა.
შენ კი წატეხილ წვივს
მძიმე ნაბიჯით ნიღბავ...
ვიღაც სულ კუდში გდევს,
ეს ვიღაც იცი - დროა.
სიფლიდე გიწვდის ხელს,
ცხვირწინ გიშენებს ”ტროას”...
ეჭვის თვალები გღლის,
ნდობას კი მაინც არ თმობ.
იქნებ, ამიტომ ღირს,
თავს ემეგობრო მარტო...