ჯურხა ნადირაძის ხსოვნას


ცოტაც მადროვეთ, ცოტაც მაცალეთ,
უკვე დიდ წარსულს ისე ვნებდები,
მხრებიდან მცვივა ციხის ნაშალი,
ტანზე მეზრდება ტაძრის კედლები...

რაც დრომ დამარხა ისე მაწვალებს,
ისე ღაღადებს მიწა ფესვებით,
რომ წინაპართა ძვირფას საძვალეს
ხელით კი არა, ძვლებით ვეხები...