ამეკვიატა უცნაური ფიქრი დილიდან,
გაფუჭებული საათივით ვგდივარ თაროზე,
როცა მგონია მოვედი და თურმე მივდივარ,
როგორც ეს ქარი გადაუვლის ზოგჯერ ტაროებს

სიმინდისას და შემდეგ სულში იწყებს ბორიალს,
კარის სიმაგრეს ასკდება და კვდება კარზევე,
როცა მეგონა ბედი მერგო, სულ არ მქონია,
დაუშრეს იმედს, გაღიმებულს, მკერდი სარძევე.

ნეკნი შიგნიდან გულისცემამ სამგან დაბზარა,
ვერ მოგიშორე გასაფრენი სულის ქავილო,
როცა მეგონა გული მქონდა, შემრჩა საგზური
ცისკენ, იქ, სადაც ჩვენ, ყველანი ერთად ვყვავილობთ!