გახსოვს, როგორ გვაინტერესებდა, ჩვენი სიკვდილით რამე შეიცვლებოდა თუ არა? გეტყვი, რადგან მე აქ ვარ და ვნახე. როგორც გვეგონა  ისე ყოფილა.  თურმე  არაფერი იცვლება    ძმაო, არაფერი, მზე ისევ ისე ამოდის, მთვარესაც არ დავიწყნია თავის ადგილი ცაზე, გაზაფხულს ზაფხული მოჰყვა კვლავაც და შემოდგომის შემდეგ არც ზამთარს დაზარებია მოსვლა.
  არაფერი შეცვლილა, ძმაო, არაფერი... ერთი ეგაა, მზე ვეღარაა ისე ცხრათვალა, ადრე რომ იყო, და არც მთვარეა სისავსისას  უწინდებურად სავსე,  არაფერი იცვლება ჩვენი სიკვდილით. ეგ უკვე დანამდვილებით ვიცი, მეც რომ მოვკვდები, ეგრე იქნება, ძმაო. არაფერი შეიცვლება და არ მწყდება გული. ეგრე სჯობია ალბათ. ეგ არის, რომ მახსენდები, მაგრად ვსევდიანობ, მარტო მე არა, ყველანი ეგრე ვართ. გუშინაც მაგრად დავთვერი. ჰო, მე და კახა ვსვამდით, ისევ ისე, ძველებურად, ბოლომდე და გათიშვამდე, (მანდაც ვერ შევცვალეთ ვერაფერი). შენ გაგიხსენეთ, მერე კახას შევეკითხე: - ბიჭო, მეტირება და რომ ვიტირო, ტეხავს? მოდი, ნურავის  ეტყვი და ვიტირებ, თორემ გამისკდა გული-მეთქი. - თუ არავისთან ვიტყვით, მეც ვიტირებო. ავდექით და ვიტირეთ, მერე შეგვრცხვა, რისი არ ვიცი. ტირილზე, რა, ქალებსა აქვთ მონოპოლია? მოკლედ... ნეტა მანდ რა ხდება? როგორ მაინტერესებს, იცი? აქ არაფერი, ძმაო, და მანდ ხომ მაინც.. მოვრჩი ეხლა, იქნებ მერე კიდევ მოგწერო. თუმცა, იქნებ კი, არა აუცილებლად მოგწერ. აბა, დროებით...