მარადისობის წიაღში, ნუ აფათურებ ხელებს,
    მიწის ხარ მიწა მოგითხოვს, აქ არვის გააჩერებს,
დღეს თუ  სანთლად იღვენთები,
ხვალ  ცრემლებად დაიქცევი
ზეგ წარსულის მოგონებად აინთები...
მერე ფიქრიდანაც უსიტყვოდ გაიქცევი...
ეს აწმყოც ისევე იქცევა წარსულად,
ღამეს ამოჰყვება ისევ ვარსკვლავები...
და როგორც აქამდე აჩნდა შავ ლაქებად,
ისევე ექნება მთვარეს ეს ჩრდილები...
და როგორც ანთებდა განთიადს აქამდე,
ისევე უფასოდ ინათებს მზეც...
და როგორც გამქრალან გამქრალნი შენამდე,
ისევე უკვალოდ გაქრები შენც...