ბატონო Fransua!

ჩემთან სულ ღამეა,
სევდით და დარდებით,
გავყურებ ქუჩას და
წვიმდება ფიქრებიც,
ბატონო Fransua,
თქვენ როგორ ბრძანდებით,
ახლა, თუ კარგად ხართ,
მეც კარგად ვიქნები,

მინდა, რომ გაგანდოთ,
რა მსურს და რას ველი,
არასდროს ვუმალავ,
მეგობარს ჩანაფიქრს-
მე ერთი უბრალო,
რიგითი ქართველი,
ვისთვისაც ცხოვრება
რთულია, როცა წვიმს,

მომბეზრდა წვიმასთან,
უნიღბოდ  თამაში
და მინდა, დავხიო
ზეცაზე ღრუბელი,
თავი, როს დავკარგე,
ბავშვობის ზღაპარში,
ოცნების ახდენას,
იმ დღიდან, სულ ველი-

მზეს სხივი მოვტაცო,
დავბრუნდე მიწაზე,
(ოცნებამ, ჩემს სხეულს
სურვილი შეყარა)
უფრო სანატრელი,
რა არის იმაზე,
ჩემი სითბოთი, რომ
გათბება ქვეყანა,

ვერ ვწვდები ცის კიდეს,
რომ მოვხსნა ღრუბელი,
სულ ცოტა შემინდეთ,
ცხოვრება გრძელდება,
მაგრამ დამიჯერეთ,
ვიქნები პირველი,
ვინც შეძლებს ღრუბელზე,
თითების შეხებას...