ჩუმი მონატრება, ძველი სიყვარული,
ახლად მე მიღვივებს გულზე ნაიარევს,
ვეღარც გაზაფხული მე ვეღარ მაბრუნებს,
ისიც ცივი არის ოხრად გამოსული.

თვალიც თითქოს გუბედ სისხლის გარდამექცა,
თავიც აღარ არის, თივად გადაიქცა,
ძარღვში სისხლი არ სჩქეფს დიდი მღელვარებით,
გულიც ჩუმად მღერის მიტრალ სიმღერებით.

მოსვლა ვერ მოვასწარ უკვე რომ ვბერდები,
ყვავილს რატომ ვაჭკნობთ, განა რამეს გვერჩის?!
ეჰ, რომ სილამაზეს ჩვენ ასე ვაფასებთ,
ვაი ჯერ რომ ვაჭკნობ და მერე რომ ვხვდებით.